16-4-2026
Pijnacker -München

Dit wordt naar verwachting niet een heel spannend reisblog. Slovenië is een Europees land, formaat Nederland, waar we gaan rondfietsen en wandelen.

17-4-2026
Villach – Tarvisio
 

18-4-2026
Tarvisio – Kobarid 

19-4-2026
Kobarid – Gorizia

We gaan na het ontbijt eerst een uurtje wandelen. Er staat een kerkje vlakbij op de heuvel en daaromheen is een indrukwekkend namenmonument gemaakt voor de vele gesneuvelden uit de 1e wereldoorlog. Het zijn Italiaanse namen, want het gebied was eerder al door Italie veroverd. Na de 2de wereldoorlog moesten ze dit huidige Sloveense gebied alsnog aan Joegoslavie afstaan.

20-4-2026
Gorizia

We doen boodschappen bij Lidl voor het ontbijt, lunch en avondeten. Er is een kookplaat en pannen, dus ga ik eens lekker een maaltijd met groene en witte asperges en aardappels maken. We verbazen ons over het plak-en knip renovatiewerk in het huis. Tegen het plafond zijn houten balken van foam geplakt. Deze zien er redelijk echt uit, maar ze hebben geen enkele moeite gedaan om de losse stukken een beetje netjes passend aan elkaar te zetten. Een “sierstenen” muurtje blijkt van piepschuim en ook in de doucheruimte hangt alles van plakwerk aan elkaar. Maar we hebben veel ruimte en kunnen hier lekker ons eigen gang gaan. Er staat zelfs een kleine wasmachine. De voorspelde regen is gevallen, maar stelde niet veel voor. We doen de was en gaan nog even de stad in. In een fietstunnel is een kunstprojectie met AI beelden, zie filmpje.

21-4-2026
Gorizia – Lokev

We maken een ontbijt en verzamelen onze spullen, die intussen door heel het huis slingeren. De zon schijnt, tijd voor een fietstochtje. De route gaat naar Lokev, 60 km zuidwaarts met ruim 700 hoogtemeters. De weg die ons het stedelijk gebied uitleidt is vrij druk. Maar dan kunnen we afslaan naar een landweggetje en is het weer rust, ruimte en volop bos, bloemen, vogelgeluiden, vlindergefladder en insectengezoem.

Langs de route staat op diverse plaatsen een overdekte picknickplaats met fietsenrek en fietspomp. Hier eten we onze musli. Bij gebrek aan zuivel, gewoon met water. Dat smaakt ook prima, al denkt Willem daar heel anders over. Maar voor de koffie met gebak moeten we in een stadje zijn. Vanaf daar is het nog maar 8 km. We kunnen kiezen uit twee route-opties. Een over een gele weg en een over een witte. Hoewel Mapy waarschuwt voor een uitdagend stuk op dit traject, kiezen voor de witte rustige optie.
We moeten Mapy’s waarschuwingen blijkbaar serieus nemen. We komen op bospaden zo steil en stenig, dat we na een tijdje toch maar omkeren…niet te doen! Gelukkig is er een doorsteek met gravel, waar we beter overheen komen en deze eindigt weer op de gele weg. Die blijkt heel rustig, dus dit avondtuur was overbodig.

22-4-2026
Lokev – Portoroz

De lucht is strakblauw, maar er staat een stevige koude wind. Die hebben we in ons rug, dus de kilometers snellen onder onze wielen vandaan. En dan zijn we weer in Italië. In het achterland van Triest is een wandelgebied. We stoppen op de parkeerplaats bij een startpunt en laten de fietsen met bagage daar achter. Het is vast nog te vroeg voor het dievengilde.
We ruiken een duidelijke dierenlucht en zien drie flinke bokken die nogal macho gedrag naar elkaar vertonen. De testosteron walmt ons tegemoet.
Vanaf de berg zien we Triëst en de Adriatische zee liggen. Er staat een nogal imposante steenman. Het valt niet mee om daar nog wat bovenop te krijgen. Maar als passant moet je natuurlijk je steentje bijdragen en met voorzichtig klimwerk lukt het. Na een kleine twee uur zitten we weer op de fiets en rijden om Triëst heen de Sloveense grens over naar Koper, een vrij grote stad met een mooi oud centrum. Er ligt vanaf Koper een kilometerslang prachtig fiets- en wandelpad langs de zee. We boeken twee nachten in een hotelletje in Portoroz, een badplaats aan de kust.⁶

23-4-2026
Portoroz

Na het ontbijt vertrekken we voor een wandeling langs de kust naar Piran. De zon schijnt waardoor de zee mooi blauw kleurt. We komen langs de grote oude zoutpakhuizen, die nu deels leeg staan en deels voor andere doeleinden worden gebruikt. Ze zijn wel heel geschikt voor een dansfeestje!

Ik heb mijn zwemspullen bij me maar het is nog niet zo warm dat ik haast maak. We zien slechts één zwemmer, uiteraard een Hollander. Het water is 15/16 graden volgens hem, dat overeenkomt met wat ik opgezocht heb. Piran is een mooi oud stadje omgeven door de zee. Na koffie en een stuk traditioneel Piran gebak, wordt het toch eens tijd voor die duik. Het water is heerlijk koud en tintelfris klim ik er via de stenen weer uit. We buigen daarna landinwaarts en lopen terug naar onze verblijfsplaats.

24-4-2026
Portoroz – Porec

Net als gisterenavond horen we ook vanavond steeds een regelmatige piep/fluit achtig geluid buiten vlakbij. Ik zet Birdnet aan om het op te nemen en het blijkt een Dwergooruil.

We vertrekken na het ontbijt en fietsen even later langs de uitgestrekte zoutpannen. Die lijken niet meer gebruikt te worden. Daarna volgt de grens met Kroatië en fietsen we bergopwaarts om er na een tijdje achter te komen dat het de verkeerde bergweg is. Aan de juiste weg ligt meteen een groots en luxe hotelcasino. Eerst maar even koffie drinken daar. Het wordt keurig buiten op het terras geserveerd met zoals gebruikelijk in deze regio een glas water erbij. De prijs is daarentegen heel gewoon, 2 euro per kop.

We passeren een bord waarop staat dat een marmergrot bezocht kan worden. Dat fenomeen kennen we nog niet dus slaan we af naar de grot. Het blijkt echter geen marmergrot te zijn, maar een gewone met de gebruikelijke stalagtieten en stalacmieten. Er zijn er veel afgebroken omdat de grot jarenlang vrij toegankelijk was. Dan komen we weer aan bij zee, bij Novigrad. Ik ga zwemmen en het water is heerlijk. Een graadje meer dan gisteren, schat ik in. We eten op de boulevard en fietsen dan het laatste traject naar ons onderkomen, een parterre onder het huis van de verhurende bewoonster.

25-4-2026
Pula

Vannacht hoorden we weer een dwergooruil, ook gewoon weer in de stad. Ik ben verkouden en heb weinig energie om op te staan en te gaan fietsen. Het is al vroeg warm en we rijden ook al snel verkeerd op een wirwar van onverharde landweggetjes. Maar daardoor zien we wel een weide met wel 50 flink grote ezels en enkele jonkies. Er loopt ook een kudde schapen. In de weide ernaast loopt een kudde runderen, ook al van fors formaat. Ze hebben hun hoorns mogen houden, iets wat je bij ons bijna nooit meer ziet.

De route gaat vandaag naar Pula maar we maken een omweg via Rovinj, een historische uitstulping in zee. Het is een compleet toeristische enclave, maar gelukkig in deze tijd is het overal nog lekker rustig. Het is weer een zonnige dag en de temperatuur nodigt uit voor een duik. Een strandje is er niet, maar via de rotsen kom ik wel bij het water. Met veel getoeter komt een rij auto’s aan en stopt vlak bij ons. Een bruidspaar met familie stapt uit en ter plaatse wordt meteen livemuziek ingezet en maakt het bruidspaar een dansje.

Het frisse water geeft mijn weer energie en we zetten lekker de vaart er in naar Pula. Nog even een koffie onderweg om een slaapplaats te zoeken en zo komen we vroeg in de avond aan in een verrassend leuk onderkomen midden in het centrum. Het is zaterdagavond en dus zouden we nog even op stap moeten in deze stad waar genoeg te beleven valt. In plaats daarvan duiken we na het eten meteen in bed. En zowaar…horen we daar nu alweer een dwergooruil? We horen het allebei en zijn het er over eens dat dit dezelfde roep is. Blijkbaar zijn al die oude gebouwen met gaten en torentjes een perfecte leefomgeving voor het dier.

26-4-2026
Pula

In de mooie en goed geëquipeerde gedeelde keuken maken we ons ontbijt. De eigenaresse staat achter de balie en houdt alles nauwlettend in de gaten om steeds ongevraagd te hulp te kunnen schieten. Hoewel het met groen omzoomde buitenterras uitnodigt tot een luie dag daar rondhangen, gaan we na de koffie op expeditie. We zijn tenslotte op reis en niet op vakantie.

Het centrum van Pula is compact en de bezienswaardigeheden vallen daar binnen. We bezoeken het militair museum dat de diverse gevechten om deze stategische plaats toont. Voor de 1e wereldoorlog behoorde het tot het Habsburgse rijk. Daarna was het van Italië, vervolgens onderdeel van Joegoslavie en is nu de republiek Kroatië. De invloeden zijn o.a. zichtbaar in de architectuur van de historische gebouwen. Onder het museum ligt de kruising van een ondergrands gangenstelsel in vier richtingen en twee niveaus. Een niveau is aangelegd door de Habsburgers en tijdens het interbellum hebben de Italianen een niveau lager nog een groter gangenstelsel gemaakt, zodat het totaal 6000 mensen uit de stad kon opvangen bij gevaar. De vier gangen eindigden naar buiten bij een tramstation. Omdat Pula’s centrum rond loopt, eindigen we vanzelf weer bij ons onderkomen. Kunnen we mooi even de was ophangen die in de week staat. We lopen de 3 km naar het strand. We komen uit bij een baaitje met grove kiezelstenen. Het kraakheldere blauwe water is heerlijk, al weer een graadje warmer. We drogen op, liggend op de harde kiezels in de late middagzon voor we weer terug wandelen. We sluiten af met een biertje en een spelletje regenwormen op een terras.

27-4-2026
Pula – Labin

Na een knuffel van de lieve huisbazin verlaten we Pula om de oversteek naar de andere kant van het schiereiland te maken. We volgen eerst een drukke kustroute en ik kan nog even de zee in bij Fazana voordat we landinwaarts gaan. We zien boten vol passagiers de oversteek maken naar het natuurparkeiland waar we tegenaan kijken.
Die weg is gelukkig een stuk rustiger. Veel Kroaten rijden echt opgefokt en soms ronduit agressief. Je wordt zonder pardon afgesneden, ook door langsdenderende vrachtwagens. Veel chauffeurs zitten met een telefoon aan hun oor, zelfs een buschauffeur met een bus vol mensen.

In een stadje dat we doorkruisen drinken we koffie op een terras. We vragen of ze er wat lekkers bij hebben, maar nee, helaas. Van een ander tafeltje komt een Sloveens stel ons speculaasjes aanbieden. Zij komen hier speciaal heen omdat het zo’n mooi historisch en rustig stadje is. De lege huizen zijn vooral van destijds vertrokken Italianen, toen ze Istrië verloren aan Joegoslavië.

De route gaat over smalle bergwegen door veel groen. Op het eind komen we weer op een smalle drukke weg. Gelukkig worden we er door Mapy afgeleid voor een alternatieve route. Deze eindigt echter al gauw in een off-roadpad dat letterlijk off-road is. Het lijkt er namelijk op dat het dichtgegroeid is.
We moeten helaas terug en de drukke weg nemen. Helm op en ons maar weer in de ralley voegen. Na 50 km en veel klimmen en weinig dalen komen we aan in Labin. Nog even wat boodschappen bij Lidl en een pizza in een restaurant (mijn 2e dit jaar en wat mij betreft meteen de laatste), arriveren we in het appartement bij een particuliere host. Hiervoor was nog een laatste vennijnige klim nodig maar nu hebben we vanaf ons terras wel prachtig uitzicht op Starigrad (de oude stad).

28-4-2026
Labin

We zijn een dagje in Labin gebleven, gewoon omdat je van hier een leuke wandeling naar zee kan maken. We hebben een keukentje en kunnen dus lekker alles zelf maken vandaag. Nog even een wasje buiten hangen en als deze na een uurtje droog is en we gelunched hebben, kunnen de wandelschoenen aan.

Eerst bekijken we Starigrad, ofwel de oude stad. We zitten op 300 hoogtemeters vanaf zeeniveau en dus is het 4 km alleen maar dalen over de stenige wandelroute door het bos naar zee. Een beekje stroomt met ons mee naar beneden. Er is weer veel diverse natuur te zien, ruiken en horen. Er staan veel lila cyclamen. De Acaciabomen staan volop in bloei en verspreiden een zoete geur. Je kan de bloemtrossen er zo afplukken en opeten…je herkent de smaak van acaciahoning.

Ook het strand is heel stenig, met flinke ongelijkmatige kiezels. Onmogelijk om hier een beetje ontspannen op te liggen op onze dunne batikdoek. Het is een pijnlijke drukpuntmassage, waarbij het mij zowaar nog lukt om in slaap te soezen. Na een koffie lopen we terug, wat dus een workout omhoog is. Weer boven met een biertje op een terras, genieten we nog even van het mooie uitzicht.

29-4-2026
Labin – Rukovac

We puzzelden gisteren een hele tijd op een route door het binnenland van Istrië, maar kwamen uiteindelijk op veel te veel hoogtemeters uit. De kustroute is beter te doen, al zijn we bang weer zo’n vervelend drukke weg te moeten volgen.

Het blijkt alles mee te vallen. Het is een prachtige route door het groen, met weinig verkeer en mooie doorkijkjes naar stadjes, de zee en het eiland Cres. Dat was het laatste eiland dat we over fietsten enkele jaren geleden op onze Balkan kustroute, een heftige, maar prachtige route. Het is onze laatste dag aan de kust en dus moet ik nog even een keer zwemmen. We hebben heel mooi weer gehad hier, maar vandaag en morgen is het frisser. Op buienradar zien we bijna alle dagen, sinds we zijn aangekomen, een regengebied heel dichtbij, maar we hebben geluk en blijven er net ver genoeg vandaan.

Als we ter hoogte van enkele luxe badplaatsen komen is het meteen weer heel druk op de weg. Bij een wegopbreking is de boel vrij hermetisch afgesloten en is er een omleiding. Een oudere man die de werkzaamheden staat te bekijken wenkt ons en helpt ons over en langs de obstakels.

30-4-2025
Rukovac – Postojna

Veel plaatsnamen staan hier in twee talen, in het Kroatisch en een soort Italiaanse mix. Dat heeft met de interessante geschiedenis van dit gebied te maken. Dit is nogal veel om uit te leggen, dus lees het zelf maar even na op Wikipedia, bijvoorbeeld onder kopje Geschiedenis van de 20e eeuw: https://nl.wikipedia.org/wiki/Istri%C3%AB_(schiereiland)

Er staat een ijzige wind en het wordt max 12 graden. Maar met de zon in een strakblauwe lucht, voelt het toch wat warmer. We fietsen vandaag de grens over en zijn dan weer in het Sloveense deel van Istrië. Het is weer een route door héél veel groen met af en toe een dorp of stadje. Wat een ruimte hebben ze hier!

Aan het eind van de dag komen we aan in Polstojna waar we een kamer in een Youth hostel hebben. Maar eerst even boodschappen doen voor twee dagen. Morgen is 1 mei en dat wordt goed gevierd hier. De winkels, voorzieningen en meeste restaurants zijn dan dicht en volgens de receptioniste van het hostel ook nog de dag daarna.

1-5-2026
Postonja

Vandaag staan de caves van Postojna op het programma. Vanaf ons hostel kunnen we er in een kwartier heen wandelen. We hebben een tijdslot voor de Engelse rondleiding en om 11:00 kunnen we naar binnen en meteen in het treintje plaatsnemen.

Vijf kilometer van de cave is ontsloten voor touristen en we overbruggen deze deels met het treintje en deels lopend. Ruim 200 jaar geleden kon de eerste tourist de cave in, die in miljoenen jaren is uitgeslepen door de rivier. Met het binnensijpelende regenwater werden druppelsgewijs alle bizarre vormen gecreëerd.

Het is echt adembenemend mooi. Het is groots en veel, met open mond blijven we maar rondkijken. We zijn onze Engelstalige gids kwijt geraakt en lopen opeens in een Italiaanse groep. Ook goed, we verstaan er niets van maar hebben onze eigen audiotour.

Na 1,5 uur komen we weer boven de grond waar we even gaan opwarmen in de zon. We hebben ook nog tickets voor een kasteel die tegen een rots is gebouwd. Daar kan je met een pendelbus komen. Het kasteel ligt er mooi bij, maar binnen is niet veel bijzonders te zien. Na een half uur pakken we de bus weer terug.

We wandelen nog een omweg door het bos terug naar ons hostel waarbij ik ongemerkt op een slang ga staan. Hij leeft nog maar het duurt even voor hij in beweging komt en er toch maar vandoor gaat.

We eten zelfgekookte groene asperges samen met twee blikjes linzen en chili erbij. We bekijken onze fotoos van de cave, maar dat zijn wel heel slappe aftreksels van de werkelijkheid.
Als het even later donker is, horen we het vertrouwde geluid van de dwergooruil weer.

2-5-2026
Postonja – Ljubljana

Nog 60 km fietsen en dan zijn we in hoofdstad Ljubljana. De zon staat weer aan een strakblauwe hemel en de route is weer prachtig. We hebben niet de allergroenste route gekozen omdat een terrasje voor koffie onderweg ook wel leuk is. Deze route is echter ook rustig en komt door groen en dorpjes. Hoewel de winkels drie dagen dicht zijn, is de horeca gelukkig wel open.

Een huis bouwen lijkt goed betaalbaar in dit land. Iedereen woont zó royaal in vrijstaande huizen. Als we via een brug een helderblauwe rivier passeren waarin we de planten op 2m diepte kunnen zien groeien, moet ik natuurlijk even zwemmen. Vanaf de kant duik ik er in een keer in…oef toch wel héél koud! Vanuit een groepje jongeren verderop komt applaus. Een kayakkende Sloveense concludeert dat ik wel uit Nederland zal komen. Het zijn altijd Nederlanders die gewoon in water van 12 graden duiken.

Aan het eind van de middag arriveren we in ons hostel in Ljubljana. Het ligt mooi aan de rivier, maar ook langs een vrij drukke weg. We wandelen de 2,5 km naar het centrum om wat te eten en scoren bij een Turks miniwinkeltje nog een pot yoghurt voor een ontbijt met müsli morgenochtend.
Het is zaterdagavond, maar er is weinig te doen in de stad. Op facebook en instagram vind ik alleen een latin feestje wat verder weg. Als ik rondvraag dan zegt iedereen dat er niets is vanwege het 1 mei weekend. Niet bepaald een wereldstad…

3-5-2026
Ljubjana

Er blijkt toch nog leven in Ljubljana te zitten. Als we aan het eind van de ochtend naar het centrum lopen is het al zonnig warm en zitten de vele terrassen vol. De hele centrumslinger van de rivier is aan beide zijden volgepakt met horeca en die doen al vroeg goede zaken. Het is lekker zitten op een terras waar continue een meute mensen langs trekt. Daar kun je uren naar kijken. Maar we worden zelf toch ook maar onderdeel van die slenterende meute want we willen nog wel wat van de stad zien. We horen zowaar heel de dag geen woord Nederlands…!

Je kan nog naar een burcht op een heuvel klimmen…maar je kan het ook niet doen. Aan een lange brugleuning hangen zo ongelooflijk veel liefdesslotjes, dat ze waarschijnlijk de fundering van de brug hebben moeten verstevigen.

Aan het eind van de middag lopen we bezweet terug. We besluiten om niet terug te gaan voor het avondeten en eten een simpele hap in het hostel uit onze noodvoorraad.

5-5-2026
Radece

De wekker gaat om 6:00 uur want het wordt 26 graden en we hebben een stevige route van 70 km met een steile berg van 600 hoogtemeters er in. Maar eer we weg zijn na douchen, inpakken en stevig ontbijten, zitten we toch pas 8:30 uur op de fiets. Het is nog fris als we in de drukte van de maandagochtendspits de stad verlaten.

Maar eenmaal op de rustige weggetjes is het weer genieten van de natuur. We volgen de rivier en aan de andere zijde is het spoor. We hebben al veel spoorrails gezien, maar pas op dit traject zien we ook treinen.

De Japanse Duizendknoop heeft ook Slovenië in een houtgreep. De rivier en het spoor zijn beruchte verspreiders van deze horrorplant en we zien hem dan ook kilometers dit traject volgen. Op veel plaatsen groeit hij tot wel 5 meter hoog en overwoekert alle andere lage begroeing.

5-5-2026
Radece – Celje

We hebben een makkelijk tochtje vandaag van maar 32,5 km. Wel weer wat nijdige klimmetjes er in en zowaar regent het een paar verdwaalde spetters, maar heel wat minder dan voorspeld. Alle tijd dat we hier verblijven zitten er fikse regengebieden in de buurt, maar wij zitten er steeds net ver genoeg vandaan en zien hooguit wat dreigende bewolking in de verte.

We passeren kersenboomgaarden, maar helaas zijn we te vroeg voor rijpe kersen. Ook zien we weer kerkjes hoog op heuveltoppen. We volgen steeds de rivier en zien deJapanse Duizendknoop weer die overal zijn wortelklauwen in de oever heeft gezet. Over enkele decennia is de rivier onzichtbaar, verscholen achter een muur van Duizendknoop…en niet alleen in dit land.

We komen lekker op tijd aan in Celje waar we een erg leuk hostel voor twee nachten hebben. Het is in een groot pand waar vroeger een leerlooierij in zat. Er was destijds meer veeteelt, wat we zien aan de vele mooie authentieke houten hooischuren die overal in het landelijke gebied leeg staan. In de vele weides is geen koe te bekennen. WeL zien we af en toe een veestal. Navraag in het hostel leert dat de koeien vroeger wel buiten liepen maar dat ze dat nu niet meer doen. Gemakzucht…vrees ik.

Bovenop een heuvel ligt het stadskasteel uit de 14e eeuw. Daar klimmen we nog even heen. Het kasteel hebben we snel gezien, maar het uitzicht en de koffie met gebak is fantastisch.

In de gezamenlijke ruimte met bar in het hostel zitten ’s avonds enkele gasten War of Throne te spelen. Het spelbord met het strijdtoneel is zo groot dat ze vier tafels nodig hebben. 22:00 uur gaat de bar dicht, bedtijd is vroeg hier.

6-5-2026
Celje

Vandaag overheersen de wolken, maar met 20° is het goed wandelweer. We maken een hike van 11 km, eerst een stuk langs de rivier en daarna het bos in en 345 hoogtemeters klimmen en weer dalen. We komen langs hellingen vol blauwe bosbessen. Jammer, het duurt nog wel een paar weken voor ze eetbaar zijn. Dat vindt Willem niet erg, anders komen we pas vannacht terug in het hostel als ik eenmaal ga plukken.

Weer beneden drinken we koffie en kunnen de lonkende gebakjes al weer niet weerstaan.
Vanavond nog even genieten van de gezelligheid van het hostel, want morgen trekken we weer verder.

7-5-2026
Celje – Ptuj

Het is vandaag tijd om verder te trekken, naar Ptuj, 60 km oostwaarts. Het regengebied schampt ons nu oostelijk en bestrijkt heel de Balkan t/m Griekenland. Het is bewolkt en volgend Buienradar houden we het alweer niet droog. Maar dat valt weer alles mee, we fietsen heel de dag onder een halfbewolkte hemel met een windje die niet lijkt te kunnen beslissen uit welke hoek hij zal waaien.

We zien wat meer agrarische activiteit in het landschap vandaag. Meer stukjes grond die plantklaar liggen, wat wuivende korenvelden, een veld geel van het koolzaad, kersen- en appelboomgaarden en zowaar enkele koeien in de wei. Dit zijn mazzelaars want later zien we waar hun soortgenoten opgesloten zitten. We zien 10 megastallen en een rij nieuwe in aanbouw, als barakken op rij met cilo’s ernaast en schoorstenen op het dak. Het doet ons denken aan een concentratiekamp. En dat is het natuurlijk ook gewoon, een concentratiekamp waar dieren onder erbarmelijke omstandigheden opgesloten zitten tot ze geslacht worden. Welk vee er zit dat kunnen we niet zien of horen. Er is angstvallig geen bedrijfsinformatie zichtbaar.

Regelmatig zien we een megahoge houten paal met een kerstboom als piek en wat kransen er om. Het duidt op een feestelijke gebeurtenis, zoals het behalen van een bepaalde leeftijd, 10, 20, 30 enz.

Ptuj blijkt een mooi stadje aan de rivier, het oudste van het land. We blijven hier een dag. We overnachten in een Casinohotel, we kunnen zo vanuit bed het casino in.

8-5-2026
Ptuj

’s Morgens zien we onder ons raam een eindeloze rij kinderen met begeleiding langs lopen. Als we even later naar het centrum wandelen, zien we ze allemaal op het plein. Vandaag blijkt een presentatiedag van de basisschool te zijn. Het thema is landen van Europa en elk land heeft een door kinderen bemand kraampje met typische hapjes uit dat land. De kinderen doen ook optredens en er wordt niet onverdienstelijk gemusiceerd.

Ik stel mij voor aan de meiden in de kraam van Nederland, ofwel Nizozemska. Ze spreken al aardig goed Engels en zitten in het laatste jaar. De basisschool duurt hier een jaar langer dan bij ons.

Ptuj is al 2000 jaar oud en heeft dus een rijke geschiedenis. De klokketoren staat er sinds de 14e eeuw. In de middeleeuwen heeft het stadje drie keer in brand gestaan en was daarmee onbewoonbaar geworden en de bevolking trok weg. Pas in de 18e eeuw werd de toren gerenoveerd. Het uurwerk loopt nog steeds op de stenen slinger die vanaf 21 meter hoogte tot net boven de begane grond heen en weer slingert.

We drinken koffie in de binnentuin van Muzikafe, een hotel met een heel leuk restaurant binnen en buiten met bij elkaar geraapte kastjes, tafels, stoelen en banken. Het ziet er heel kleurig en gezellig uit en ze draaien lekkere achtergrondmuziek.

Met een wandeling langs de rivier en een duik in het water sluiten we deze relaxte dag af. Er glipt nog even een slang van een halve meter tussen onze benen door die ook het water in duikt.

9-5-2026
Ptuj – Maribor

Het wordt weer een mooie dag en de route gaat naar Maribor, de 2e stad qua grootte van Slovenië. Het is een ritje van maar 24 km.
Slovenië oogt welvarend met al die mooie grote huizen. Alleen in de wat grotere steden zie je wat flats. Verder heeft iedereen hier zijn eigen vrijstaande huis, gepleisterd in vrolijke kleuren of strak en modern met veel glas. Voor een paar ton heb je er een, met een royaal stuk grond er bij.

Het is zaterdag, dus maken we plannen om op stap te gaan vanavond. Via internet vinden we een danstent die vrij alternatief lijkt te zijn en waar dj’s draaien. Live optredens hebben we niet kunnen vinden, maar dat lukt ter plaatse misschien nog.

Aan het eind van de middag koelt het af en gaat het regenen. We zijn dan echter al lang in ons appartement en wachten tot het droog is voor we naar het centrum fietsen. Daar belanden we in een gezellig straatje met veel pubs. Het publiek is jong en zit buiten op de terrasjes. Terrasverwarming hebben we nog niet gezien in dit land, ook al zijn de avonden niet warm, daar kan ons land een voorbeeld aan nemen.

We vragen of er ergens livemuziek is. Nee…dat is er niet. Dus fietsen we naar de beoogde danstent Trust. Daar staat een hoempaband te spelen. Nou ja, het is in elk geval muziek en ook nog live. Maar helaas, we mogen er niet in. De eigenaar is 50 geworden en viert zijn verjaardag met een besloten feestje.

Ernaast is nog een snookertent en een een groot café waar geen muziek is maar wel een groot scherm met live voetbal. Toch maar terug dan naar dat gezellige straatje. We drinken er een Guinness biertje in een kroeg waar muziek is en geluidloos voetbal op tv. Het is de live wedstrijd tussen de hoofdstad Ljubljana en Maribor, waar we nu zijn. In plaats van dat er gespeeld wordt, staat er een linie ME op het veld en omdat er vanuit de tribune met vuurwerk gegooid. Niemand kijkt naar het scherm, wat mij de beste tactiek lijkt…negeren die handel. De wedstrijd wordt gestaakt.

10-5-2026
Maribor

Toen we gisteravond thuis kwamen, bleek ik onderweg mijn kabelslot verloren te zijn. We waren ook over heel wat hobbels in de weg gestuiterd. Omdat het een donkere route was, had het weinig zin om te gaan zoeken. Dus stapte ik vanmorgen meteen op de fiets om de route terug te rijden naar het centrum. Ik verwachtte mijn kabel wel terug te vinden, want zonder sleutel heeft niemand er iets aan. Maar helaas was dat een te optimistiche gedachte, het slot was onvindbaar.

Tot overmaat van ramp zakte Willem door de WC bril die in tweeën brak. We meldden het braaf aan de verhuurder, maar die excuseerde zich zelfs!

De rest van de dag verloopt heel relaxed. Het is een mooie zondag en het is gezellig druk in de stad waar de rivier de Drava doorheen stroomt. Het is warm genoeg om nog even lekker in het heldere water te zwemmen. Veel mensen wandelen over de boulevard, maar wij zijn de enigen die het water in gaan.

We eten nog wat en fietsen tegen de avond terug naar ons appartement.

11-5-2026
Maribor

Maribor ligt midden tussen de skihellingen en vandaag nemen we de gondel naar 1100 meter om daar te gaan wandelen. Er gaan ook veel down-hill fietsers de gondel in. Via diverse routes kunnen zij naar beneden slingeren.

We wandelen 2,5 uur door de bossen en pakken de gondel weer terug naar beneden. Er circelt een buizerd rond de gondels. Hij gaat er zelfs onderdoor, waardoor we hem prachtig van bovenaf kunnen zien zweven.

Terug in Maribor zoeken we het politiebureau op. Toch maar even proberen of mijn kabelslot er als gevonden voorwerp is gebracht. Niet dus, volgens de agent worden alleen waardevolle spullen gebracht. Nou, mijn kabel was anders goed prijzig en voor mijn fiets zowiezo waardevol.

Er wordt al een aantal dagen voorspeld dat het morgen 12° met regen wordt. Inmiddels is de prognose gedaald naar 6° met gevoelstemperatuur 1°. We zien dit terwijl we bij 21° een ijsje zitten te eten. Willem stelt voor om dan morgen maar de trein te nemen naar Dravograd. Dat vind ik nu eens een fantastisch idee en we gaan meteen tickets kopen op het station.
Als we terug komen in het appartement, hebben we een mooie nieuwe wc bril.

12-5-2026
Maribor – Dravograd

Er stond een mooi fietsritje gepland voor vandaag, maar die doen we nu dus per trein. Zowel de trein als de fietsroute volgt de slingers van de rivier, dus krijgen we wel hetzelfde uitzicht.

We fietsen regentegen naar het station. Slechts 10 minuten, maar genoeg om nat en koud te worden. De abrupte overgang naar dit koude weer veroorzaakt wat stevige onweersklappen. Als de trein rijdt gaat de regen over in dikke sneeuwvlokken die af en toe horizontaal langs komen. De dieseltrein stopt op vele kleine stationnetjes. We arriveren na 1,5 uur in Dravograd, waar we snel een koffietent induiken. Een uurtje eerder dan gepland wordt het droog en zoeken we onze verblijfplaats op.

Als de kou aan het eind van de middag wordt verdreven door de zon, gaan we nog even een rondje lopen en wat eten. We zien dat de sneeuw op diverse plaatsen op de bergen is blijven liggen.
Morgen wordt het beter en gaan we weer fietsen.